De Onbekende Col

  • De onbekende col: Cormet d’Arêches 9 oktober 2018

    In de zomer van 2018 kampeerde ik enkele weken in de Franse Alpen. In de Savoie en Haute Savoie om precies te zijn. Na een weekje in Thônes verhuisden we naar Beaufort. Van daaruit kan je alle kanten op de bergen in. Ik fietste de Signal de Bisanne, de Col du Joly, de Col des Saisies, de Col du Pré, de Cormet de Roselend, de Col des Cyclotouristes… Door omstandigheden bleven we wat langer hangen in Beaufort dan oorspronkelijk de bedoeling was. Dat maakte de weg vrij om op de laatste dag van mijn verblijf tóch nog maar naar de Cormet d’Arêches te fietsen. Een col die ik de dagen daarvoor steeds uit de weg was gegaan. Niet omdat hij loodzwaar zou zijn, of te ver weg van de camping lag… Nee, het vooruitzicht dat de laatste 3 km onverhard zouden zijn weerhielden me. Zeker met de ervaringen van het jaar daarvoor met de Colle delle Finestre. Maar ja, de beklimming is wél opgenomen in de lange lijst van het Brevet International des Grimpeurs (BIG). Dus toch maar de weg naar de col ingeslagen.
    Na een kilometertje inrijden vanaf de camping, bij het verlaten van Beaufort, begint de weg meteen flink te stijgen. Tot even voorbij Arêches volgt de col dezelfde weg als de beklimming van de Col du Pré. Hier fietsten een week geleden de Tourprofs nog omhoog. Pittig, maar niet steil. Vlak voor Arêches vlakt de klim sterk af. Het is hier gewoon vlak! Dat duurt echter niet lang. Nog in het dorp slingert de weg weer in haarspelden omhoog. Vlak voor de afslag naar de Col du Pré gaat het goede asfalt even over in losliggend grind. Ik volg de borden naar de Barrage de Saint-Guérin. Hier waren we een aantal dagen geleden al met de auto om te wandelen. Ik herinner me de weg als een niet al te steile weg, zonder bochten. Dat laatste klopt. Maar steil is ie daarentegen wel! Als ik bijna vlak voor de immense stuwdam ben komt er eindelijk een bocht, en nog een, die me tot boven de dam brengen. Op een bordje word ik gefeliciteerd met mijn prestatie dat ik fietsend de stuwdam heb bereikt. Ik wil en moet echter verder. Naar links takt zich een weggetje af dat slingerend de bergen in gaat. Vrij snel daalt de weg een aantal honderden meters. Daarna gaat de weg weer vrij steil omhoog. En dan houdt het asfalt op. Gelukkig wordt deze pas veel bereden door 4×4’s en motoren, waardoor de stenen en steentjes redelijk zijn ingereden. Ik laveer van links naar rechts, zoekend naar de beste stroken. In een bocht sta ik bijna stil. Met een gangetje van 8-9 km/uur worstel ik me omhoog. Ik passeer het mooie Lac des Fées, de bestemming van onze wandeling van eerder in de week. Het wordt iets vlakker, maar hier liggen de stenen juist losser. Het uitzicht op het stuwmeer, inmiddels ver beneden me, is fantastisch. Nog een paar honderd meter…. Gehaald! Ik zet mijn fiets voor het houten colbord. 2107 meter, zo hoog is het hier, lees ik. De eenzame wandelaar die ik hier tref laat ik mijn overwinning vastleggen.
    Ook de andere kant van de col is deels onverhard. Met voldoende tijd en moed kan je een mooi rondje maken. Ik kies voor de weg terug. Het dalen gaat net iets sneller dan het klimmen. Heelhuids bereik ik het asfalt weer. Nu is het verder lekker dalen! (op dat ene stukje na, inderdaad, oplettende lezer!)

    Datum beklimming: 25 juli 2018

    Lees verder →
  • De onbekende col: Drie kleine kleutertjes 22 augustus 2017

    Ditmaal niet één col, maar drie kleintjes. Zij vorm(d)en het sluitstuk van de Vuelta-etappe van 7 september 2017.
    Anderhalve maand daarvoStage_18_-_Suances_Santo_Toribio_de_Liébana_-_La_Vuelta_2017_-_2017-08-22_22.12.59or, eind juli 2017, verblijf ik op camping La Viorna in Potes, een van de toegangspoorten tot de Picos de Europa, een prachtig berggebied in Noord-West Spanje. De camping ligt iets meer dan een kilometer voor de finish van de 18e etappe, die van Suances naar Santo Toribio de Liébana leidt. Dit laatste klimmetje vanuit Potes, is kort, nog geen drie kilometer, maar heeft een steile laatste kilometer. Voordat de slotklim wordt bereikt, moeten nog drie andere bergjes worden bedwongen. Op een van mijn fietstochten vanuit Potes maak ik een rondje waarbij ik er twee aandoe. Voordat ik deze twee bereik, heb ik er al een flinke opzitten, niet steil, wel lang: de Puerto de Piedrasluengas. Na deze pas en een mooie bergweg en dito kloof, arriveer ik in Puentenansa. Na een koffiestop begin ik aan de beklimming van het eerste bergje, collado_de_hoz_-_Google_zoeken_-_2017-08-22_22.39.45de Collado de Ozalba, 556 meter hoog. De organisatie van de Vuelta heeft deze geclassificeerd als derde categorie klim. De klim is inderdaad niet al te moeilijk. Heerlijk omhoog trappend in de warme zon blik ik terug op het plaatsje waar ik zo-even gezeten heb. Hier geen ruig berglandschap, maar lieflijke weiden met koeien. Af en toe trekt de klim even aan, maar ik kom toch lekker boven. Nummer twee, de Collado de Hoz, is een ander verhaal. Het feit dat de berg niet hoog (658m) is maar wel een tweede categorie klim is, doet mij vrezen dat er steicollado_ozalba_-_Google_zoeken_-_2017-08-22_22.39.28le kilometers tussen zitten. En ja hoor, ongeveer halverwege moet ik flink terugschakelen. Na een wat vlakker stukje gaat het weer wat steiler. Het laatste stukje naar de top rijd ik op het grote blad. Dat wordt dus echt een bergsprintje tijdens de Vuelta-rit! De afdaling ken ik nog van een aantal dagen daarvoor, toen wij (meervoud) de Collado van de andere kant beklommen. Op sommige stukken kan je je heerlijk laten gaan, met een prachtig uitzicht op de kloof die naar Potes leidt. Het is nu nog 15 kilometer tot de laatste hindernis, vals plat omhoog, soms omlaag. Potes is een leuk en druk dorp, hier is het uitkijken met een stoplicht en zebrapaden. Zodra je het dorp uit bent gaat de weg iets steiler omhoog, waarna al snel de afslag naar Santo Toribio volgt. Na ruim een kilometer ligt de camping. Ik sla hier nog niet af, maar klim het laatste, zeer steile stukje naar het klooster. Hier zal niet met minuten, maar wel met tientallen seconden worden gestrooid straks. Waar nu de parkeerplaats is vsanto_toribio_ciclistas_-_Google_zoeken_-_2017-08-22_22.40.58oor de bezoekers van het Ware Kruis, staat straks het circus van de wielerronde. Ik rijd nog even door naar het uitzichtpunt, maak een foto van Potes in de diepte en daal snel af naar de camping.

    Datum beklimming: 29-7-2017

     

    20170729_165233

     

    Lees verder →
  • De onbekende col – Val Genova 25 december 2016

    Noord-Italië is een el dorado voor klimfietsers. Prachtige klimwegen in majestueuze berglandschappen, het kan niet op. Van de Stelvio tot de Giau, van de Gavia tot de Sella-groep, allemaal even mooi.valgenova

    Verscholen in het park Adamello-Brenta ligt een doodlopende dalweg in het Val di Genova. Komend vanuit het noorden in de afdaling vanaf Madonna di Campiglio sla ik rechtsaf naar dit smalle en niet al te goed onderhouden weggetje. De eerste kilometers zijn bijna vlak. Ook druk, want wat voor fietsers geldt, geldt zeker voor wandelaars. Druk is het zeker bij de waterval, de Cascata del Nardis, waar het wemelt van de scholieren. Na een fotostop fiets ik verder. De onregelmatige klim volgt de rivier, deels door bos, deels door open stukken met prachtig uitzicht op de achterliggende bergen. dscn1286Her en der zijn parkeerplaatsen waar wandelaars hun auto neerzetten om te voet de bergen in te trekken. Ik fiets helemaal door. Bij een grote bergweide houdt het asfalt op. Volgens de beschrijving van Richard van Ameijden is het dan nog 1 kilometer naar het Refugio Bédole over een onverharde weg en nét te doen op de racefiets. Dat waren zíjn woorden. Ik hobbel en bobbel tussen de wandelaars door naar boven, en dan is 1 km nog best ver. Op 1640 meter hoogte keer ik om, hobbel en bobbel terug, en stop onderweg nog een paar keer voor een fotostop. Terug bij de waterval geniet ik bij een kop cappuccino nog even van het prachtige uitzicht!

    Datum beklimming: 14-7-2016

     

    Lees verder →
  • De onbekende col: Jauerling 5 oktober 2016

    Ongeveer 70 km ten westen van Wenen, doorsneden door de Donau, ligt de Wachau. Een streek rijk aan wijnbouw en bekend om de ‘marillen’ (abrikozen), die in sapjes, likeurtjes, ‘kugeln’ en wat al niet meer zijn verwerkt. De Wachau is uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed. Je kan er prachtig fietsen langs de Donau, iets dat door jong en oud in groten getale wordt gedaan. Ga je ven van de Donau af dan is het flink klimmen geblazen. Op 5 kilometer van het dorpje Spitz begint een slingerende weg naar de hoogste top van de Wachau, de Jauerling.

    jauerlingTijdens onze zomervakantie wagen wij ons aan de beklimming van deze bult. Net geen 1000m hoog, maar wel met flinke stijgingspercentages. Na de lunch in Mühldorf, tijdens welke de accu van Nella’s e-bike weer flink is opgeladen, rijden we via Viessling naar de niet-helemaal voet van de klim. Het is meteen flink werken met stukken van 10%. Eerst door bos, en later door een meer open landschap vlakt de weg wat af. In het dorpje Oberndorf lijkt de top met mast voor het grijpen. Er is dan nog een paar kilometer te gaan. Links opent zich een prachtig panorama. Helaas is het er heiig en zien we de hoge bergen in de verte nauwelijks. Datzelfde is het geval als ik, eenmaal op de top beland, mijn fietsschoenen verruil voor makkelijker schoeisel (handig, zo’n pakezel op de e-bike bij je) en de uitkijktoren beklim. Toch een mooi klimmetje in dit relatief vlakke deel van Oostenrijk!

    p1070454Datum beklimming: 17-8-2016

    Lees verder →
  • De onbekende col: Alpe di Poti 28 juni 2016

    Vorige keer schreef ik over een col die ik jaren gelden reed en dit jaar toevallig opdook in Parijs-Nice. Een andere situatie is wanneer een onbekende col wordt opgenomen in het schema van een etappewedstrijd en je, vóórdat de renners hem voor de kiezen krijgen en je toch ‘toevallig’ in de buurt bent, hem dus als het ware gaat verkennen.

    De 8e etappe van de Giro d’Italia van dit jaar voerde de renners van Foligno naar Arezzo. In de finale wachtte nog een lastig obstakel: de Alpe di Poti, slechts 827 meter hoog, maar wel met ruim 6 onverharde kilometers en steile passages tot 14 procent.

    T08_S01_Poti-PRETijdens de meivakantie verbleef ik op een camping vlak bij Arezzo. Deze prachtige stad (lees ook de passages hierover in het boek ‘Pellegrina’) moest natuurlijk bezocht worden. Boven de stad, mooi te zien vanaf de camping, rijst een berg op met een zendmast. Dit is de Alpe di Poti. Voor het bezoek doe ik het ‘rondje Arezzo’ dat ruim een week later door het hele Giropeloton zal worden gedaan. Mijn lief achterlatend in de drukke winkelstraat rijd ik om de stad heen en eruit voor de eerste bijna vlakke kilometers van de col. Na de passage van het dorpje San Polo begint de klim écht, en meteen steil. Ik rijd nu nog op nieuw aangelegd asfalt. Even denk ik dat ze dit asfalt wel zullen hebben doorgetrokken tot de top. Niets is minder waar. Ik mag slechts 2 kilometer genieten van de mooie ondergrond. Bij het begin van het onverharde gedeelte staat nog de machine die dit stuk heeft geëgaliseerd. De gaten en hobbels zijn mooi gevuld en gladgestreken, het is geen mountainbikeparcours meer hoewel de steentjes er nog wel liggen. De eerste onverharde meters zij meteen steil, en omdat het op deze ondergrond moeilijk is om staande te klimmen, zwoeg ik me zittend naar boven. Dit eerste steile stuk is ongeveer 2 kilometer lang. Daarna volgt een vlak en soms dalend stuk; hier is het oppassen in de bochten met die steentjes! Dan volgen nog 3 ongelijkmatige kilometers omhoog. Op de top verandert de ‘strade bianchi’ weer in asfalt. Na een paar foto’s zoef ik via de geasfalteerde kant naar beneden, Arezzo tegemoet.

    Datum beklimming: 6-5-2016

    20160506_121431

     

    Lees verder →
  • De onbekende col: Madone d’Utelle 14 maart 2016

    Soms verschijnt er in het etappeschema van een profkoers een berg die voor de meesten onbekend is, maar waarvan jij denkt; Hé, daar ben ik geweest. Tijdens de afgelopen editie van Parijs-Nice eindigde de voorlaatste etappe op de Madone d’Utelle, een bergje in de Alpes Maritimes. Hoewel hij de etappe niet won, legde Geraint Thomas hier de basis voor de uiteindelijke zege.

    MadoneDUtelleEIn het jaar 2000 plakte ik een weekje Alpes Maritimes vast aan een fietsvakantie met En Route in de Frans-Italiaanse Alpen plus deelname aan de cyclosportieve ‘La Galibier’. Vanuit Saint-Sauveur-sur-Tinée bedwong ik toen ook de Madone d’Utelle. De top van de berg ligt op 1174 m. De klim is heel gelijkmatig. In mijn aantekeningen van toen lees ik dat ik het verzet van 30×17/19 heb gebruikt en de col heb ingedeeld in de categorie ‘gemiddeld’. Omdat het zo lang geleden is heb ik geen enkele voorstelling meer van deze WP_20160314_22_06_50_Probeklimming. De beelden van Parijs-Nice heb ik niet gezien. Het was warm, bewolkt en de nacht daarvoor was ik na een hevige onweersbui mijn lekke tent uitgedreven. Ook dat lees ik in mijn aantekeningen.

    Ik heb nog wel een dia die ik op de top heb gemaakt, met een oriëntatietafel en een klooster erop. That’s it.

    Datum beklimming: 26-7-2000

     

    Lees verder →
  • De onbekende col: Coll de Cals Reis 14 december 2015

    Mallorca is bekend als fietsparadijs. Voor alle soorten fietsers zijn er prachtige tochten te fietsen. Ik geloof dat er wel 36 reisorganisaties zijn die fietsvakanties op Mallorca aanbieden. Fred Rompelberg is wel de bekendste. In mei van dit jaar boekte ik een fietsweek bij JdR Cycling, een prima alternatief voor Fred 268. Op vier dagen fietste ik onder begeleiding van André Collavino, zeer ervaren en zeer bekend met het wegennet in een groepje vanuit Playa de Palma naar diverse bestemmingen. Op een van de ‘rustdagen’ reed ik als voorbereiding voor Les Trois Ballons een rit met o.a. de beklimming van de Puig Major, de hoogste puist van Mallorca. Niet ver daarvandaan ligt de Coll de Cals Reis (of Coll dels Reis). Iets minder hoog (723m) en ook iets minder bekend. Als je deze van de moeilijkste kant wil beklimmen, moet je namelijk eerst helemaal afdalen naar zee naar het plaatsje Sa Calobra. Dat deed ik dus ook op die dag.
    Beneden aangekomen las ik eerst nog een pauze in met een veel te dure verse sinaasappelsap en stuk gebak. Via het bussenparkeerterrein begin ik aan de klim. De eerste kilometer rijd ik tussen metershoog riet door, daarna is de klim een verzameling van haarspeldbochten in een woest landschap met alleen maar stenen. De klim is niet superlastig, maar met stijgingspercentages van rond de acht procent echt niet kinderachtig. Vlak voor de top ligt de zogenaamde ‘dasknoop’. Als bij een snelwegoprit ga ik eerst onder de weg door om dan met een grote boog weer over het viaduct te gaan. Apart omdat dit in een berglandschap te ervaren. Na 10 kilometer is de top bereikt en heb ik er ruim 700 hoogtemeters op zitten.
    Een mooie klim op een prachtig fietseiland!

    Datum beklimming: 13-5-2015

    CalsReisN DSCN1004 DSCN0999a_stitch_bewerkt

    Lees verder →
  • De onbekende col: Montagne de Lure 14 september 2015

    In de Provence kan je prachtig fietsen. Heerlijk peddelen langs de lavendelvelden en de olijvengaarden waan je je echt als God in Frankrijk. De meeste bergen en bergjes zijn niet zo hoog en niet zo steil. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. “De Reus van de Provence” bijvoorbeeld, oftewel de Mont Ventoux. Omdat ik op mijn vakantie dit jaar daar ‘toevallig’ in de buurt was maar weer eens – na dertien jaar – naar boven gefietst. Deze berg past echter niet in deze rubriek. Maar de Ventoux heeft een klein zusje. Niet al te ver van de Ventoux vandaan ligt de ‘Montagne de Lure’. Ook een kale top, maar veel minder maanlandschap dan de grote broer. Korter, minder steil, maar heerlijk rustig – en evengoed meer dan 1000 hoogtemeters. De enige levende wezens die ik tijdens mijn beklimming tegenkwam waren de horden vliegen die zich om mijn hoofd en op mijn handen verzamelden.

    montagne_de_lure

    (Bron profiel: Cyclingcols.com)

    In het begin van de middag rijd ik vanaf de camping Forcalquier in om de binnendoorweg naar Saint-Etienne-les-Orgues te nemen. De temperatuur is inmiddels al boven de 30 graden gestegen. De weg loopt eerst omhoog naar het fraaie stenenlandschap van ‘Les Mourres’. Daarna daalt de weg, om een paar kilometer voor Saint-Etienne gevoelig omhoog te lopen. Op dit stuk kan je de top goed zien. Hoewel de klim ‘officieel’ (daar staat het eerste kilometerbordje naar de top) in het dorpje begint, voelt dit toch echt als klimmen. Na het dorpje volgt een lang stuk door het bos, net als bij de Ventoux vanuit Bedoin. Het stijgingspercentage neemt met de kilometer toe lijkt het.
    De weg lust met grote en kleine haarspelden omhoog. Als ik het bos uit ben, ontvouwt zich een prachtig uitzicht, hoewel het mooiste verborgen blijft achter de rotsen. Vlak voor een bocht is de Ventoux goed te zien. Na een restaurant wordt de weg smaller. De klim vlakt wat af. Niet veel later, bij een ‘belvédère’, is het helemaal gedaan. Op de grote plaat fiets ik verder naar de top. Helemaal boven zoals op de Ventoux kom je niet, maar 1740 meter is ook een leuke hoogte om te finishen. Ik maak een paar foto’s van het uitzicht en laat me ook nog even op de plaat zetten. In de afdaling pak ik het uitzichtpunt nog even mee en daal verder naar het restaurant voor een welverdiende cola.

    DSCN1101 DSCN1102DSCN1103_stitch

    Datum beklimming: 28-7-2015

    Lees verder →
  • De onbekende col: Petit Drumont 19 juni 2015

    Vorige week zaterdag, 13 juni, fietsten 6 Salt-Boemelleden een zware cyclo in de Vogezen, Les Trois Ballons.
    Om vooraf al wat klimkilometers te maken togen 4 van de 6 donderdagmorgen al naar St.Maurice-sur-Moselle, onze uitvalsbasis, om aan het eind van de middag op de fiets te kunnen stappen voor een ‘opwarmrondje’.
    Na de Ballon d’Alsace was de onbekende col ‘Le Petit-Drumont’ als tweede beklimming aan de beurt.
    Wij benaderden de klim vanaf het westen. De weg leidt ons om Bussang heen en begint steeds steiler te worden, tot 10%. We slaan linksaf, het doodlopende weggetje in dat ons naar de Auberge DrumPetitDrumondont wijst. Hier is het nog 5 km naar DSCN1034de top. Het blijft steil, sterker nog, het wordt nog steiler. Het groffe asfalt maakt het klimmen niet makkelijker. We klimmen door het bos. Het aantal haarspeldbochten is beperkt, meestentijds gaat de weg een beetje slingerend steil tegen de heuvel op. Vlak voor de top begint het plots te regenen, best lekker gezien de hoge temperatuur en de inspanningen die we moeten verrichten. Na een paar haarspelden is de top bereikt, op 1150 meter hoogte. We hebben hier een mooi uitzicht naar het zuiden. Honderd meter hoger staat een oriëntatietafel en moet het zicht veel weidser zijn. Voor ons eindigt de weg echter bij de auberge. Als iedereen boven is maken we nog een paar foto’s en dalen we af, terug naar St. Maurice.

    DSCN1036

    Datum beklimming: 11-6-2015

    (Bron profiel: Cyclingcols.com; Red.: Drumont is met een ‘t’ aan het eind, niet met een ‘d’).

     

    Lees verder →
  • De onbekende col: Le Mont Colombis 2 april 2015

    Een van de mooiste uitzichtpunten in de zuidelijke Franse Alpen die op de fiets te bereiken zijn is het uitzicht vanaf de Mont Colombis.
    Met een zondagse wandeling op de flanken van deze berg bezoeken we de karakteristieke ‘mademoiselles coiffées’, een soort aardpiramiden. Na de wandeling pak ik ‘nog even’ de fiets om ook via dat gezichtspunt de mademoiselles te bekijken en natuurlijk van het mooie uitzicht op de top te genieten, Nella met een goed boek achterlatend aan de voet van de berg.
    De beklimming is 12,3 km lang, waarin een hoogteverschil van 1066 meter moet worden overwonnen. De top ligt op 1734 meter. Vanaf Remollon draai ik de eerste kilometers lekker warm. Daarna is het aanpoten wanneer de stijgingspercentages boven de 10 uitkomen. De weg is mal, maar van goede kwaliteit.
    Mont-Colombis1Vanaf Théus, het dorpje waar we de wandeling zijn begonnen, wordt het merkbaar steiler. Hier schakel ik met mijn tripel van de 30×19 naar 30×21. Enkele kilometers later passeer ik de parkeerplaats met het mooie uitzicht op de bijzondere mademoiselles. Daarna wordt het pas echt menens: De laatste 3 kilometers komen nauwelijks meer onder de 11 procent uit. Gelukkig heb ik nog een kransje 23 achter de hand. Langs de kant zie ik veel picknickende Fransen, en vlak voor de top is er een feest in de open lucht aan de gang. Ik bol uit op het laatste vlakke stukje naar het uitzichtpunt, slalommend langs de mensen die met de auto naar de top zijn gereden om samen met mij van het fantastische uitzicht te genieten.Mont-Colombis2 Mont-Colombis3

    Datum beklimming: 15-7-2012

    Lees verder →