Zoals 2024 eindigde, zo begon 2025. Door op de ingeslagen weg met fietsen als het kan. Net als in 2024 eindige ik 2025 met iets meer dan 18.000 buitenkilometers.
Natuurlijk waren er weer de ritjes met Salt-Boemel op de doordeweekse kofffiebonendagen en de zondagen. In april reed ik mijn eerste tweedaagse, naar Valkenburg en terug. In mei fietsten we weer samen mooie kilometers in het buitenland, ditmaal in Catalonië.
Ron de langste dag, op een snoeihete dag, fietste ik 230 km naar de kust en terug. Met wind tegen op het laatst werd dat een zware beproeving.
In juli kampeerden we weer in Frankrijk, niet in de bergen ditmaal maar in Bretagne. Door omstandigheden verbleven we 14 dagen op één camping, en werden de fietstochtjes op een gegeven moment wel eentonig. Begin september was mijn traditionele fietsweek, ditmaal deed ik mee met de BIG-meeting in de Franse zuidelijke Alpen, met zowel bekende als onbekende beklimmingen. De Col du Parpaillon, met 11 onverharde kilometers, was de zwaarste beproeving. Voor deze klim had ik wel mijn gravelbike meegenomen.
Eind september volgde nog een gezellige Salt-Boemelrit in Zuid-Limburg. De (tweede) traditionele tweedaagse in eigen land ging naar Alkmaar. Verder kon ik mijn tegeltotaal weer zo uitbreiden dat mijn maximale vierkant van 40×40 naar 42×42 ging.
In december fietste ik 2x een figuur uit de ‘Strava-art’ van Joris Meijer: de krokodil en de kerstboom (inclusief slingers en ballen), om het jaar feestelijk af te sluiten!




















De bergen en bergjes die ik vorig jaar heb gereden zijn weer verwerkt in de tabellen. Ondanks corona mocht ik me gelukkig prijzen dat ik nog in twee landen heb kunnen fietsen deze zomer: in Duitsland (Zwarte Woud) en in Zwitserland (vanuit Andermatt). Het gedeelte van het Zwarte Woud dat ik heb bestreken was totaal nieuw voor mij. De grote bergen in Zwitserland kende ik merendeels al. Het venijn zat hem echter in de onbekendere beklimmingen. Die van de Schrina-Hochrugg en de Pragelpass zal ik me nog lang blijven herinneren!



